8 Aralık 2016 Perşembe

Öylesine Düşünce Yığını

   Kendime ana akıma attım, oradan süzülüp gidiyorum.
   Daha içe dönük arkadaşlarım beni aptal gibi görüyor ya da ben aptal gibi hissediyorum.
   Gerçekten heyecan duyabileceğim bir şey bulamamak beni üzüyor ama idare etmek lazım.
   Büyüme ve sorumluluk kazanma fikri beni korkutuyor ama istesem de istemesem de başladı çoktan.
   Sinir bozucu muyum? Seri katil tipli ve garip miyim, farklı ve ilgi çekici mi?
   Ergenliğin getirdiği 'kimse beni anlamıyor'dan tutun da aşağılık kompleksine kadar belirtilerin hepsini göstermeyi nasıl başarıyorum?
   Hepsinin cevabı basitçe hormonlar mı?
   İrade sahibi olamayacak kadar aptal mıyım?
   Bu sıradanlaşmak mı, büyümek mi yoksa yalnızca bir süreç mi?
   Neden kimse birbirini anlamadan kendi duygu ve düşünce trenlerinde yolculuk ediyor?
   Lisenin bu kadar korkunç olacağını tahmin etmiyordum, hayatın gerçekleri yüzüme yüzüme vururken kendi gerçeklerimin ırmağındaki kaya parçaları gibiler ve..
   Sahiden yorucu ama yapacak bir şey yok!
   Not: Az önce bu yazıyı yanlışlıkla Tuman'a attım, evet..