29 Kasım 2015 Pazar

?!?2+2=?!?!

Yazılara resim koymazsam çok boş kalmış gibi geliyor

   Matematikten hiçbir şey anlamadım. Bir şey anlamadığım için matematiği sevemiyorum.
   Ama matematikten bir şey anlayabilmem için matematiği sevmem gerekiyor.
   Aslında, kulağa kompleks gelse de, sanırım matematiği anlamaya çalışmayı sevmem lazım, o kadar. Tam toparlayamıyorum, ama, neyse. Matematiğin sevilmemesinin sebebi anlaşılmasının zorluğudur zaten. Dışlanmış, sevilememiş.. Ama gururlu!!!
    Matematik bir yana.. Onu bir yana atınca, ne diyeceğimi bilemedim şimdi. Düşüncelerimi toplayamıyorum, neyi anlatıp anlatmayacağıma, nasıl anlatacağıma karar vermek imkansız gibi.
   Kendi beynimin içinde battım. Bir şekilde.
   Zihin sağlığımı koruyabiliyor olmam güzel bir şey, ama sanki, çoktan kaybetmiş olmam gerekirmiş gibi geliyor.
   Gereksiz gereksiz söylendim yine. Bu blogda bundan başka bir şey var mı ki? Sırf negatifleştiğimde ya da gereksiz düşüncelere daldığımda buraya yazıyorum zaten. Hiçbir işlevi kalmadı. Buranın hiçbir işlevi de olmamıştı zaten. Öyle, köşede, gereksiz, söylenmelerden ibaret bir blog şeysi. Ne güzel. Zaten blog yazmaya başladığımdan beri yazacağımı günlüğüme yazıyorum, geriye bir şey kalmıyor. Çok başarısız hissediyorum yazma konusunda.
   Aslında her konuda başarısız hissediyorum. İlgilendiğim her konuda benden iyi olan bir tanıdığım var. Yazmak, çizmek, okumak.. Ama ilgi alanları en iyisi olasınız diye yoktur yani, değil mi? Hem, en iyi nedir ki?! Ayrıca, sanat, okumak gibi şeyler insanın yalnızca iç dünyasını ilgilendirir? İşte, bu konuda rahatsız olduğum nokta bu.
   Buna benzer, saçma derece saçma şeylere takılıp kalıyorum ki, bu takıntılarımı yenmek yerine onları göz ardı ediyor, etkisiz hâle getiriyor, bune yeaağpff diyerek bir kenara atıyorum.
   Ama hayır. İnsan, zihninde yatanları çözümlemeli. Yoksa bu hep sorun olur onun için.
   Sürekli kendimden konuşmaktan nefret ediyorum. Ama buna ihtiyaç duyuyorum. Üzgünüm. Kendim hakkında konuşmaktan o kadar nefret ediyorum ki kendimle bile kendim hakkımda kısa bir sohbet edemiyorum. Kendimi içten içe saçma, gereksiz görürken nasıl oluyor da paçalarım egoyla ıslanıyor?
   Kendimden utanıyorum.
   Ben ne yapıyorum?